(p.313) CAPITULO QUARENTA Y DOS. DEL LUGAR DE DONDE VENIMOS, EL QUAL SIEMPRE SE PONE EN ABLATIVO Y SE RIGE DE PREPOSICION EXPRESSA O QUE SE ENTIENDA
El lugar donde venimos, ora sea proprio, ora appellatiuo, se pone siempre en ablatiuo, los proprios con preposicion a, ab, ex o sin ella, y los appellatiuos, lo mas ordinario, con preposicion. Y, ansi, dize el Arte en el libro 4, en la nota 41, que no solo se dize Venio Roma, Carthagine, sino tambien a Roma, a Carthagine. Lo proprio con los appellatiuos, como Venio ex Germania. Aunque el Arte trae algunas authoridades, pongamos otras. Ciceron, a Attico, lib. 3: Quod a Bibone subito discessimus. Idem: Nisi eum ab Epheso ante aliquando profectum. Idem, lib. 8: A Brundusio absum propius. Seruio Sulpicio a Ciceron, lib. 4, Ep. 5: Cum ab Aegina Megaram uersus nauigarem. Idem, lib. 4, Ep. 12: Cum ab Athenis proficisci in animo haberem. Lo proprio se entiende con rus y domus.
Hinc. De aqui donde yo estoy.
Istinc. De donde tu estas.
Illinc. De donde aquel esta.
Inde. De ay.
Indidem. Del mismo lugar.
Aliunde. De otra parte.
Undique. De toda parte.
Undecunque. De donde quiera que.
Alicunde. De otro algun lugar.
Necunde. De ningun lugar.
Undecunque. De donde quiera.
Undelibet.
Undeuis.
Utrinque. De entrambas partes.
Intus. De dentro.
Foris. De afuera.
Superne. De arriba.
Inferne. De abaxo.
Cominus. De cerca.
Eminus. De lexos.
Radicitus. De rayz.
Caelitus. Desde el cielo.
